. . .

Biliyordum hep sana yürüdüğümü,çıkmaz sokaklarla karşılaştığımda hep sen için üzüldüğümü,sen için acı çektiğimi ve sen için ‘’ben’’ olmaya çalıştığımı…


Acının tüm ışıkları söndürdüğü o sert karanlık mekanlarda,haykırışlardan başka seslerin egemen olmadığı o anlarda içimde taşıdığım umudun hep sen olduğunu biliyordum!..

Başka olaylar,başka kişiler,başka zamanlar beni sana taşımak için varolmuşlar sanki…Acıyla sevişip utanmam,zırhsız biçimde 90 derecelik aç(C)ıyla karanlığa gömülmem,karşı kıyıdan olmanın yarattığı o buruk hüznü taşımaya çalışmam hep sen içindi…


Ve biliyorum artık beni ‘’ben’’ olgusuna taşıyacak tek varlığın sen olduğunu!Sensiz dönemlerde aşina olduğum o kısır acıya bulanmak yerine senle derin sularda nefesimi yaşatmak istiyorum.Tehlikeli,cesur,ürkek,kontrollü...


Damarlarımın her bir noktasına yayılırken sen, içimde bir yerlerde dağılıp kaybolmuş mutluluk parçalarına çarpıyorsun.Sızlıyor,titretiyorlar…Ve her geçen gün daha fazlasını ele geçirip bana sunuyorsun…


İçim dışım mutluluk
İçim dışım sen
Ve
İçim dışım ben oluyor…