Hep sonlar,başlar...

- Yarın olmasın. Olmasın artık

- Ama o zaman bizde donarız…


Bizi birbirimize bağlayan ne olabilirdi ki zamanın getirdiği ortak duygulardan başka? Yoksa bizde mi diğer insanlar gibi aynılaşıyor iç içe geçiyorduk. Ben en az sen,sense en az kendin olabildiğin kadar mı yaşayabiliyorduk bazı şeyleri…Ya da zamanın bizi büründürdüğü hediye paketleri kıvamını aşamıyor muyduk ? Kıvrımları gittikçe göze batan kılıflardan…

Daha renkli sorularla mı kuşatmalıyım zihnimi, ruhumuz ve bedenimiz çoğunlukla ezilirken ?


Peki . . .

Sorulara da mı gerek yok aslında ?

Peki …

Ateşimizden dolayı kavrulmuş tenimizi ıslatan gözyaşları… Nefes alışverişimizi kanıtlayan soluk dumanlar… Ve iç içe geçmiş bir çift dudak…

Evet biliyorum bunlar güzel şeyler.Ama ya sonu ? Zamana karşı tüm öfkemiz bu yüzden mi yoksa…Getirdiği tüm farklılıkları aynılaştırması!

Farkındayım acı bunlar.Hep sonlar,başlar…Her son aynıdır başlangıçlıkların farklılığına rağmen…




-X biter,Y de biter…






(Öfke nöbetinde tamamlanmıştır)